Piotr Schutta - warsztaty nauki gry na bębnach Żnin

Piotr Schutta to reporter prasowy z ponad 20-letnim doświadczeniem w dziennikarstwie, specjalista pedagogiki resocjalizacyjnej po Uniwersytecie Wrocławskim, prowadzi warsztaty nauki gry na bębnach dla dorosłych i dla dzieci. Prowadził warsztaty między innymi dla Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Bydgoszczy, Zespołu Pałacowo-Parkowego w Ostromecku, dla skazanych z nadpobudliwością i zaniżoną samooceną z Zakładu Karnego w Potulicach i wiele więcej.
Swoją działalność opisuje tak:

"Pojawienie się bębnów w moim życiu (kilka lat przed pięćdziesiątką) było równie zaskakujące, jak to, że po studiach, zamiast utknąć w więzieniu lub poprawczaku jako człowiek od resocjalizacji, chwyciłem za pióro i na wiele lat utknąłem... w redakcji lokalnej gazety.
Po przeszło dwóch dekadach w dziennikarstwie (ekstremalnym, bo dotykającym głównie ciemnej strony życia), mogę powiedzieć jedno, lepiej analizować nuty i transkrypcje afrykańskich rytmów niż akta sądowe czy dokumenty spółek z KRS-u.
Oczywiście, i tam i tu jest człowiek, z jego aktywnością, interesami, emocjami i intencjami. Ale jednak zdecydowanie polecam bardziej człowieka bębniącego od tego goniącego za pieniądzem, karierą, uznaniem i posiadaniem.

Djembe i bębny basowe dundun to tradycyjne instrumenty perkusyjne Afryki Zachodniej, których powstanie datowane jest, zależnie od źródeł, na XI-XIII wiek naszej ery. Bęben djembe, membranofon z drewnianym korpusem i membraną ze skóry zwierzęcia to nie pukadełko, na którym stuka się byle co lub stawia kubek z kawą. Nie po to powstał. Nazwę djembe tłumaczy się z języka grupy etnicznej Bambara (jedno z plemion potężnego niegdyś w Afryce Zachodniej ludu Mande) jako „razem w pokoju, razem w harmonii”. To ważne, bo djembe jest instrumentem społecznym, na którym oczywiście można grać solo i wyrażać swoje najgłębsze emocje, ale jednak najlepiej robić to w grupie, integrować się, współpracować, brać i dawać energię. Bo kultura i tradycja djembe, o której przypominają w znanym w środowisku bębniarzy „Manifeście mistrzów” wielcy djembefola, to przede wszystkim idea rozmowy i przekazu konkretnych wartości.
Każdy rytm to taniec i opowieść o wydarzeniu, stanie ducha lub sytuacji z życia codziennego. Ma swoją nazwę, ściśle określoną melodię rytmu, choreografię i często piosenkę opisującą w krótkich zdaniach prostą fabułę. Tradycyjnie zachęca do zabawy, często towarzyszy pracy, rzadko walce, głównie borykaniu się z codziennością, jej smutkami i radościami.

Kiedy powstawała nazwa naszej grupy, „Djembe Warriors” (wojownicy djembe), nie chodziło o walkę i agresję, nie o wojnę. To na czym nam dzisiaj najbardziej zależy to przezwyciężanie własnych oporów, uprzedzeń, stereotypów, wstydów i słabości.
Jeśli grając razem na bębnach chcemy kogoś pokonać, to przede wszystkim samych siebie, egoistów i snobów, jakimi niewątpliwie wszyscy czasem bywamy.

Djembe i dunduny to polirytmia, wielość rytmów, tak przemyślnie i finezyjnie złożonych, by powstała wspaniała i zaskakująca urokiem melodia.
Często jest ona zbudowana z kilku prostych rytmicznych wypowiedzi, które zagrane solo znaczą niewiele, ale połączone w ustalonych miejscach taktu, tworzą rytmiczny dywan, po którym pląsają tancerze i przechadzają się emocje wszystkich uczestników spotkania.

Dlatego właśnie gramy, by słuchać i odpowiadać. Właśnie w tej kolejności."


Zachęcamy do kontaktu i organizacji warsztatów.