Kapituła Medalu im. ks. Jana Kleina działająca przy Szubińskim Towarzystwie Kulturalnym przyznała go Jackowi Andruszkiewiczowi, psychologowi, działaczowi społecznemu i animatorowi ruchu parafialnego.
Jego kandydaturę zgłosili członkowie Zarządu Szubińskiego Towarzystwa Kulturalnego - Kamila Czechowska i Stanisław Wypych. Jacek Andruszkiewicz urodził się 13 sierpnia 1943 roku w Osięcinach, w których przebywał z rodziną w trakcie II wojny światowej. Jego rodzice po wojnie osiedli w Chełmnie. Jego mama Zofia pracowała jako nauczycielka języka angielskiego w tamtejszym liceum, a ojciec Czesław pracował jako lekarz kolejowy i pediatra, był znanym społecznikiem, kształtował struktury PCK oraz był pionierem medycyny środowiskowej i radnym miejskim. W latach szkoły podstawowej i liceum, służył jako ministrant oraz udzielał się jako harcerz. Był zawsze aktywnym, bardzo dobrym uczniem.
Podczas studiów psychologicznych na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu działał w duszpasterstwie akademickim. Tam poznał swoją ukochaną żonę Gabrielę. W 1967 roku, po skończeniu studiów, zawarli związek małżeński, który trwa do dziś. W ubiegłym roku świętowali 55. rocznicę ślubu. Po studiach Jacek Andruszkiewicz z powiększającą się rodziną osiadł na 5 lat w Świeciu, gdzie pracował jako psycholog w szpitalu psychiatrycznym.
W roku 1972 Andruszkiewiczowie przyjechali do Szubina i tutaj mieszkają do dziś. W Szubinie przyszły na świat ich dzieci. Wspólnie z żoną wychowali 3 córki i 2 synów, doczekali się trzynaściorga wnucząt. Jacek Andruszkiewicz przybył do Szubina na zaproszenie sędziego i wiceprezesa sądu wojewódzkiego, aby utworzyć jeden z pierwszych w Polsce Ośrodków Diagnostyczno-Selekcyjnych, działający przy Zakładzie Poprawczym. Cały ośrodek sam zorganizował pod względem merytorycznym i formalnym. Był jego pierwszym kierownikiem. Funkcję tę pełnił do roku 1978. Obecnie ośrodek ten nadal funkcjonuje w Szubinie pod nazwą II Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów w Szubinie.
W kolejnych latach Jacek Andruszkiewicz pracował jako psycholog Zakładu Poprawczego w Szubinie, prowadząc opiekę specjalistyczną nad wychowankami, służąc wsparciem pracownikom zakładu. Ponadto pracował jako psycholog w Szkole Specjalnej w Szubinie oraz w Poradni Wychowawczo-Zawodowej (obecnie Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna). Już będąc na emeryturze podjął pracę w Domu Pomocy Społecznej w Barcinie. W latach 1998-2004 założył i współprowadził z żoną Katolicki Ośrodek Adopcyjny przy Caritas Bydgoszcz. Był osobą organizującą go od strony merytorycznej i formalnej, wyznaczył standardy pracy z osobami adoptującymi dzieci i kandydatami na rodziny zastępcze. Dbał o wysoką jakość pracy. Pracował tam również jako psycholog diagnozujący osoby starające się o adopcję.
Od czasu studiów pracował w strukturach Stronnictwa Demokratycznego był wieloletnim prezesem koła miejskiego w Szubinie, aż do rozwiązania Stronnictwa Demokratycznego w 1990 roku. W latach osiemdziesiątych był delegatem ówczesnego województwa bydgoskiego do władz centralnych SD. Zasiadał w Centralnej Komisji Rewizyjnej SD. W czasach PRL dbał m. in. o to, aby nie zanikła pamięć o święcie Konstytucji 3 Maja, organizując pamiątkowe akademie w Szubińskim Domu Kultury. Z jego inicjatywy zawieszano tablice pamiątkowe, między innymi na budynku szubińskiej apteki na ul. 3 Maja, na pałacu w Słupach, upamiętniającą Sadowskiego, bojownika o wolność z czasów Wiosny Ludów.
Przez dwie kadencje był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szubinie, w latach 1973-1977 oraz 1977-1981. Był członkiem prezydium rady miejskiej i przewodniczącym komisji przestrzegania prawa i porządku publicznego w drugiej kadencji. W Latach osiemdziesiątych współpracował w Kole przyjaciół Dinxperlo. Od 1994 r. z Benigną Olszewską oraz Anną i Stanisławem Hammermeistrami współtworzył i aktywnie działał w pracach Krainy Uśmiechu w Szubinie. Był wieloletnim prezesem Stowarzyszenia Kraina Uśmiechu i współtwórcą statutu. Zabiegał o ciągłość jego funkcjonowania, zmagał się z rachunkami, ogrzewaniem, wymaganiami zewnętrznymi. Dbał o to, by przez lata Kraina Uśmiechu była miejscem schronienia i uśmiechu dla wielu dzieci i ich rodzin. W roku 2005 został uhonorowany medalem Sędziwoja Pałuki za zasługi dla miasta Szubina.
Jacek Andruszkiewicz z żoną Gabrielą od 1991 roku uczestniczyli w formacji Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie. Państwo Andruszkiewiczowie inspirowali do tworzenia nowych kręgów formacyjnych, dbali o duchowy rozwój powierzonych im małżeństw. Przez lata organizowali serie rekolekcji dla osób z terenu gminy Szubin, a z czasem również z całej Polski. Wraz z żoną przez wiele lat brali udział w pracach na szczeblu krajowym, a celem tych prac było ukształtowanie materiałów formacyjnych oraz statutów stowarzyszenia. W Szubinie można było go spotkać w kościele parafialnym pw. św. Andrzeja Boboli, gdzie w powszednie dni i w niedziele czytał czytania mszalne, śpiewał psalmy, a z czasem zaczął służyć jako jeden pierwszych na naszym terenie nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii. Był stale zaangażowany w życie parafii, przez wiele lat działał w Radzie Parafialnej. Przez lata prowadził pogadanki i prelekcje dla narzeczonych w ramach kursu przedmałżeńskiego na terenie dekanatu szubińskiego.
Uroczyste wręczenie medalu odbędzie się 14 kwietnia o 19.00 w Rejonowej Bibliotece Publicznej w Szubinie.