Zmarł Wojciech Piotrowski

13 grudnia br. po kilku latach walki z chorobą nowotworową zmarł Wojciech Piotrowski, archeolog, wieloletni pracownik Muzeum Archeologicznego w Biskupinie.

Wojciech Piotrowski urodził się 25 października 1952 roku w Warszawie. Swoje korzenie miał jednak w niewielkiej wsi Gassy, położonej na południe od granic administracyjnych stolicy. Miejscowość ta leży na obszarze etnograficznej krainy zwanej Urzecze, której mieszkańcy od wieków związani byli z Wisłą. Pan Wojtek często z nostalgią wspominał tę okolicę, gdzie do dziś znajduje się, otoczony rozległym sadem, rodziny dom jego dziadków. Było to miejsce, do którego często wracał na wakacyjny odpoczynek i zgodnie z Jego ostatnią wolą, na miejscowym cmentarzu spoczną Jego doczesne szczątki.

W dzieciństwie i wczesnej młodości Wojciecha Piotrowskiego, ze względu na obowiązki służbowe ojca, Jego rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania. Z tego właśnie powodu w roku 1955 przeprowadził się do Zielonej Góry, w 1966 do Łodzi, by w 1970 powrócić do Warszawy. W tym też roku Wojciech Piotrowski podjął studia na kierunku Archeologia Polska i Powszechna w Katedrze Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1976 roku obronił pracę magisterską „Polski handel wschodni w okresie od VIII-XI wieku”, napisaną pod kierunkiem prof. dr. hab. Jerzego Gąssowskiego. W tym samym roku podjął pracę w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, a od końca lat 70. zaczął swój rozwój zawodowy wiązać z Muzeum w Biskupinie, będącym wówczas terenowym oddziałem ww. muzeum. Towarzyszyła mu w tym poślubiona w 1978 roku małżonka Danuta, również archeolog i muzealnik. Formalnie dopiero w 1981 roku stał się On pracownikiem biskupińskiego oddziału Państwowego Muzeum Archeologicznego. W 2000 roku Wojciech Piotrowski przejął obowiązki Sekretarza ds. Naukowych nowoutworzonego, niezależnego Muzeum Archeologicznego w Biskupinie, które pełnił do swego przejścia na emeryturę w 2018 roku.

Wojciech Piotrowski dał się poznać jako specjalista w zakresie archeologii wczesnego średniowiecza i historii badań Biskupina. Był autorem wielu artykułów i współredaktorem serii Biskupińskich Prac Archeologicznych. Ceniono go jako popularyzatora wiedzy o Biskupinie i inicjatora współpracy z wieloma międzynarodowymi ośrodkami archeologicznymi, szczególnie w zakresie badań eksperymentalnych nad dawnymi technikami dziegciarskimi. Jednak we wspomnieniach pracowników Muzeum Archeologicznego w Biskupinie, jak i zwykłych mieszkańców naszej miejscowości, wrył się on przede wszystkim jako niezwykle ciepły i życzliwy człowiek, mający czas dla wszystkich, którzy się do Niego zwracali. W aktach personalnych Pana Wojtka zachowała się Jego ewaluacja z końca lat 80., w której został doceniony przez swoich ówczesnych przełożonych głównie za „wyróżniający się stosunek do współpracowników i osób korzystających z usług instytucji” [tj. Muzeum w Biskupinie] oraz za „kulturę osobistą – zrównoważenie i opanowanie”. We wspomnieniach wielu osób te właśnie cechy Jego charakteru są podkreślane na pierwszym miejscu i nie zmieniły się one przez całe Jego życie. Pozostanie On na zawsze w naszej pamięci nie tylko jako niezwykle życzliwy człowiek, ale także jako naukowiec o ogromnej wiedzy, którą zawsze chętnie się dzielił.

Moje osobiste wspomnienia związane z Panem Wojtkiem odsyłają mnie przede wszystkim do września 1999 roku, kiedy to miałem okazję po raz pierwszy poznać atmosferę festynów archeologicznych „od kuchni”. Zostałem wtedy przydzielony jako pomocnik do stoiska dziegciarskiego, prowadzonego przez Wojciecha Piotrowskiego. Do dzisiaj pamiętam niesamowitą aurę tego miejsca, gdzie popularyzacja archeologii nierozerwalnie splatała się z biesiadną atmosferą, charakterystyczną dla kulis ówczesnych festynów. Była ona przede wszystkim zasługą Pana Wojtka, który jak nikt inny potrafił połączyć wysoki poziom merytoryczny prowadzonych przez siebie pokazów z niezwykłą życzliwością w kontaktach zarówno z turystami, jak i współpracownikami.

Uroczystość pożegnalna poświęcona ś.p. Wojciechowi Piotrowskiemu odbędzie się 3 stycznia 2025 roku o godz. 13.00 w domu pogrzebowym na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Szymon Nowaczyk

Inne nekrologi.

PO9R2