Odszedł Leon Lichociński

Nie ma Go już między nami - mówi Jerzy Pawłowski, który przepracował z Panem Leonem wiele lat - Nie będzie więcej dziadek Leon "cyganił" turystom licznie odwiedzającym co roku Muzeum w Wenecji. Choć nie ma ludzi niezastąpionych, zostanie trudna do wypełnienia pustka. Kto będzie umiał z taką swobodą i humorem opowiadać o kolejach wąskotorowych, historii Pałuk i Polski, o "klamotach" Muzeum Kolejki Wąskotorowej i kontaktach z Diabłem Weneckim? Czy jest jeszcze ktoś, kto potrafi mówić tak specyficzną gwarą?

    Pan Leon Lichociński urodził się 1 IV 1906 w Górze. Swoją pracę na kolei rozpoczął 3 V 1938 r. Pracował na przeróżnych stanowiskach. Od dyżurnego ruchu, poprzez konduktora, skończywszy na kierowniku pociągu. Pracował do 3 VI 1966 roku.
    Przyczynił się do stworzenia Muzeum Kolejki Wąskotorowej, w którym pracował od początku. I tutaj zaczyna się jego prawdziwa kariera. Nazywano go księciem pałuckich przewodników. Był jedną z większych atrakcji muzeum. Wielu turystów odwiedzało Wenecję tylko po to, żeby zobaczyć i posłuchać legend mówionych gwarą pałucką przez pana Leona.  
    Miał niezwykłe poczucie humoru, wszyscy pamiętają jego zabawne opowieści o historii naszej wąskotorówki. Jak każdy rasowy przewodnik umiał się porozumieć z każdym. Biegle znał język niemiecki i również w tym języku przybliżał dzieje polskiej kolei wąskotorowej.
    Za swoją pracę na kolei i w muzeum otrzymał wiele odznaczeń m.in. odznakę "Przodujący Kolejarz", a za szczególne zasługi w rozwoju województwa bydgoskiego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
    Pochowany został w kolejarskim mundurze, który na tę ostatnią drogę sprawili mu koledzy kolejarze.  
    29 lipca śmierć przerwała jego służbę dla kolejki. Zabrakło człowieka, który był duszą muzeum. Bez Leona Lichocińskiego całe muzeum straciło swój urok.

Robert Szafrański

Pałuki nr 35 (15/1992)