Żnińskie piwo

    Żnińskie piwo
    Piwowarzy żnińscy byli najznaczniejszymi rzemieślnikami w Wielkopolsce. Była to najliczniejsza grupa zawodowa w początkach XVII wieku w Żninie i stanowiła przeszło 1/3 stanu osób zatrudnionych w rzemiośle.

    Piwo żnińskie było znane w całej Wielkopolsce dość wcześnie. Sprowadzała je nawet kapituła poznańska i w roku 1491 popadła z tego powodu w spór z władzami miasta Poznania. Piwowarzy poznańscy sprzeciwli się konkurencji piwa żnińskiego i bronili swego monopolu w mieście.
    Jeszcze większe kłopoty miała kapituła gnieźnieńska z władzami miejskimi w Gnieźnie. Dopiero ingerencja króla spowodowała w 1493 roku rozstrzygnięcie sporu. Król Jan Olbracht zezwolił na sprzedaż piwa żnińskiego w Gnieźnie w ilości 8 beczek tygodniowo i to tylko w gospodzie wikariuszów, a w dowolnej ilości - lecz tylko do własnego użytku - prałatom i kanonikom gnieźnieńskim.
    Jednakże mimo zezwolenia królewskiego miasta nie chciały z praw swych zrezygnować i piwo żnińskie wolno do siebie wpuszczały. Kapituła została zmuszona pertraktować wprost z radą miejską w Gnieźnie i doprowadzić do zgody w tym przedmiocie. Miasto zgodziło się na sprowadzenie piwa żnińskiego bez opłaty, ale tylko dla duchowieństwa i to z ograniczeniem, że nie będzie szynkowane młodym klerykom poniżej lat 24 i nie dłużej w nocy jak do 3:00. Woźnica przywożący beczki piwa ze Żnina winien mieć je opatrzone cechą miejską, a jadąc prze miasto nie zatrzymywać się nigdzie, lecz jechać wprost przed dom doktora Klemensa i tam beczki złożyć.
    Spory z tego powody wynikały jeszcze w wieku XVII. W roku 1616 piwowarów w Żninie było już 53.
    Z upływem lat malała jednakże ich liczba. Pożar w 1751 roku spowodował dalsze zmniejszenie się ilości osób trudniących się tym rzemiosłem. W czasie tego pożaru spłonęły 22 zabudowania piwowarskie z całym zapasem zboża i słodu, 68 beczek piwa oraz trzy browary. Niektórzy piwowarzy po tym pożarze opuścili Żnin.