Himalaje nie tylko dla himalaistów

– Jeszcze w połowie października były tam duże opady śniegu w tych wyższych partiach, ale my na szczęście wybraliśmy moment, kiedy te szlaki zostały już przetarte – usłyszano. Przez całe trzy tygodnie wędrówki panu Maciejowi i jego kolegom towarzyszyły piękne widoki, klasztory, schroniska i totalna cisza.

9 lutego 2026 r. gościem Klubu Podróżnika w Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej w Żninie był Maciej Turzyński ze Żnina, który zabrał podróżników na wyprawę w Himalaje.

Dyrektorka biblioteki Beata Czaczyk zapowiadając gościa powiedziała, że pana Macieja wszyscy dobrze znamy, bo to nasz rodzimy podróżnik, a z opowieściami ze swoich wypraw w Klubie Podróżnika bywał wielokrotnie.  Jak zaznaczył Żninianin na wstępie, do Nepalu wrócił po 15 latach, jednak tym razem był to wyjazd zorganizowany, w którym uczestniczył wraz z trójką swoich kolegów.  – Na plakacie napisaliśmy, że to będzie spotkanie Macieja Turzyńskiego z kolegami. Koledzy będą na zdjęciu – zażartował pan Maciej i dodał, że koledzy z racji innych obowiązków dojechać na spotkanie nie mogli, ale wszystkich serdecznie pozdrawiają.

Maciej Turzyński z reguły podróżuje samotnie lub też z kimś, ale są to wyjazdy indywidualne. - A koledzy, którzy zorganizowali ten wyjazd, zrobili to już troszeczkę bardziej profesjonalnie, że tak powiem. Mieliśmy więc ze sobą i przewodników, i tragarzy, co oczywiście pomaga na takich wysokościach, żeby nie nosić niepotrzebnie zbyt wielu kilogramów, tylko skupić się na wspinaczce – powiedział podróżnik i dodał, że aby wejść na tę wysoką górę czyli Mount Everest, trzeba najpierw dotrzeć do Nepalu. - Oczywiście można tam dotrzeć drogą lądową. Swojego czasu jechałem z Indii do Nepalu. Tym razem polecieliśmy do Katmandu – usłyszano.

Nepal jest o połowę mniejszy od Polski, a Nepalczycy są narodem niezwykle uprzejmym, życzliwym i uśmiechniętym. - Naprawdę aż miło być wśród tych ludzi – stwierdził prelegent. Nepal, który nigdy nie został podbity przez inne państwa, jest krajem bardzo biednym, a jego mieszkańcy utrzymują się z eksportu, rolnictwa i turystyki. Dominującymi religiami są buddyzm i hinduizm.

Maciej Turzyński wraz z kolegami wybrał najtrudniejszy himalajski  trekking jaki można było zrobić bez wspinania się i jakichkolwiek specjalnych przyrządów. - Poszliśmy dookoła Doliny Khumbu i a trasa wiodła przez trzy przełęcze – usłyszano.

Podróżnik opowiedział o Szerpach, którzy na takich wyprawach są bardzo pomocni. Zamieszkują wysokie partie Himalajów i jako przewodnicy są i tragarze górscy są bardzo wytrzymali. - Szerpowie przywędrowali ponad 500 lat temu do Nepalu ze Wschodu. Szerpa to w ogóle znaczy człowiek ze wschodu. I bardzo szybko zostali rozpoznani jako naród nie tylko silny, ale bardzo życzliwy, uprzejmy. Zaczęli otwierać swoje domy dla turystów. Wiele z nich wciąż żyje w tych wysokich górach i zajmują się rolnictwem. Ludzie, którzy mieszkają w górach, oczywiście wybierają się na trekkingi z turystami i żyją generalnie z turystów – powiedział pan Maciej i dodał, że po wylądowaniu samolotu nie ma tam już dróg oraz pojazdów, a cały transport odbywa się przy pomocy ludzkich pleców lub tamtejszych zwierząt.

Pogoda podczas trekkingu (koniec listopada-początek grudnia 2025) dopisała, bo ani nie wiało, ani nie padało, jednak w nocy były temperatury minusowe. – Jeszcze w połowie października były tam duże opady śniegu w tych wyższych partiach, ale my na szczęście wybraliśmy moment, kiedy te szlaki zostały już przetarte – usłyszano. Przez całe trzy tygodnie wędrówki panu Maciejowi i jego kolegom towarzyszyły piękne widoki, klasztory, schroniska i totalna cisza. – Oczywiście poza tymi zwierzętami, które nas mijają, czy jakimiś tam turystami,  czy innymi ludźmi. Nic nie przeszkadza tej ciszy, to można powiedzieć, że dobrze – stwierdził podróżnik.

Na szlakach zgubić się nie można, bo są oznakowane. - One oczywiście się rozchodzą. Można używać normalnej mapy i na niej są główne, ale i takie mniejsze szlaki. Teraz oczywiście większość ludzi, którzy używają telefonu, mają takie oficjalne szlaki w telefonach, ale są i ścieżki, i przejścia przez lodowice.  Ja jestem jeszcze ze starej generacji, więc używam map papierowych, ale w telefonie wszystko można znaleźć. I generalnie raczej jeśli idziesz głównym szlakiem, to się nie zgubisz, ale oczywiście wiadomo, pogoda może się szybko zmienić i mogą się najróżniejsze rzeczy wydarzyć po drodze – powiedział Maciej Turzyński.

Podczas wyprawy podróżnicy pokonywali różnej długości trasy. Czasem były to 3-4 godziny, a czasem 10-11 godzin, w zależności od odcinka, jaki mieli do pokonania lub trudności. Po drodze napotykali  także na polskie wątki tych wspinaczy, którzy zginęli próbując wejść na 8-tysięczniki od strony południowej. – Kukuczka zginął na Lhotse. Właśnie pan Jerzy Kukuczka wraz z Ryszardem Pawłowskim chcieli zdobyć Lhotse od strony południowej. Nikomu się jeszcze przed nimi nie udało. A oni próbowali przez kilka miesięcy. Któregoś poranka faktycznie ta pogoda się troszkę wyklarowała i zaczęli wchodzić. Jerzy Kuczka szedł pierwszy, a za nim Ryszard Pawłowski. Kiedy Jerzy Kukuczka był tak na wysokości  8300 metrów, jego lina siedmiomilimetrowa nie wytrzymała i się przerwała, pękła. Jak Ryszard  Pawłowski wspomina, przeleciał po prostu koło niego. Jego ciała nigdy nie znaleziono – usłyszano.

Jak zauważył Żninianin, im wyżej się wspinali, tym wszystko było droższe. – Może poza noclegiem, bo nocleg generalnie jest tani. Ale jest taka niepisana zasada, że tam, gdzie się śpi, tam też się je. A jak tam się nie je, to jest kara do zapłacenia. I ta kara, jakby ktoś chciał ją zapłacić, to się nie opłaca, bo można za nią trzy posiłki spokojnie kupić – usłyszano.

Podczas spotkania dowiedziano się wielu ciekawostek związanych z polskim akcentem na Mount Everest.  - Pierwszą Polką, która weszła na Everest była Wanda Rutkiewicz, a pierwszego zimowego wejścia dokonali Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki.  Natomiast pan Ryszard Pawłowski, o którym wcześniej wspominałem, jest jedynym Polakiem, który pięciokrotnie stanął na Evereście – powiedział pan Maciej, który zachęcał słuchaczy do wyprawy w Himalaje. - Polecam tym, którzy lubią góry, Nepal. Ale nie tylko dla tych gór, ale dla tych ludzi, dla tej niesamowitej życzliwości, tego uśmiechu.  No i oczywiście dla chociażby samego faktu, żeby być troszeczkę bliżej tych wyższych szczytów – usłyszano.

Podróżnik przywiózł z Nepalu czarną sól, której można było skosztować, podobnie jak nepalskiej herbaty.

Jak powiedział na zakończenie spotkania Maciej Turzyński, podróżowanie z agencją ma swoje plusy i minusy. -  Ja kiedy tam wrócę, to już będę raczej indywidualnie, ale jestem bardzo wdzięczny, że mogłem podróżować w zespole i wiele się z tego też nauczyć – podsumował podróżnik, który dla Klubu Podróżnika przekazał czapkę z Nepalu. Zwieńczeniem niezwykłych opowieści był tort ufundowany przez Andrzeja Turzyńskiego, nawiązujący tematycznie do Nepalu.

Barbara Filipiak