Dzień św. Huberta

W sali Żnińskiego Domu Kultury
    Dzień św. Huberta

    Jak już pisaliśmy - w tym roku przypada 70-lecie istnienia Polskiego Związku Łowieckiego. Z tej okazji odbył się w Żninie i Oćwiece cykl imprez.

    23 października w Żnińskim Domu Kultury zebrali się myśliwi ze Żnina i okolic. Obecny był Mieczysław Wisiński - Przewodniczący Wojewódzkiej Rady Łowieckiej i Janusz Brodziński - Prezes Komisji ds. Etyki Myśliwskiej.
    Na wstępie kapela ludowa "Rogowiacy", która towarzyszyła zebranym podczas trwania całej imprezy, wykonała hymn myśliwski "Do kniei".
    Pan Leszek Siejkowski - łowczy w żnińskim kole "Szarak", powitał wszystkich zebranych, a następnie zdaniem: "Pies najlepszym przyjacielem myśliwego - ten, który nie zawiedzie", rozpoczął pokaz psów myśliwskich.
    Prezentowano m. in. wyżły niemieckie (szorstkowłose i krótkowłose), posokowce, teriery myśliwskie oraz najdawniejszą na Pałukach rasę - jamniki. Pokaz zakończył się odegraniem na sygnałówce hymnu kynologicznego.
    Sygnał "Na łowy" rozpoczął konkurs myśliwski "Przyroda - Łowiectwo - Kynologia". W pierwszej części udział wzięło dziewięciu zawodników, którymi byli kandydaci na myśliwych. Były trzy rundy pytań, a ostatnia wyłoniła laureatów: I miejsce - Gabriela Ostrowska z koła nr 201, II miejsce - Paweł Koperski z koła nr 122 z Rogowa, III miejsce - Zbigniew Lorenc z koła nr 119.
    Pani Ostrowska w nagrodę otrzymała szczeniaka - jamnika szorstkowłosego. W drugiej części konkursu udział wzięli uczniowie szkół podstawowych. Zwyciężył Adam Nowak z SP w Gąsawie. Dwa następne miejsca zajęli: Maciej Mielczarek z SP nr 1 w Żninie (II miejsce) i Grzegorz Szynkola z SP nr 2 w Żninie (III miejsce). Wszystkim uczestnikom nagrody (albumy, czapeczki myśliwskie i książki) wręczył p. Brodziński. Dla laureatów odegrano hejnał "Cześć dla króla".
    W międzyczasie odbyła się jeszcze jedna konkurencja, w której niestety łowiectwo Pałuk nie ma szerokiej tradycji - konkurs sygnałów myśliwskich. Wystąpiło dwóch uczestników: p. Zawadzi z koła nr 120 i p. Kazimierz Rymer z koła nr 123 z Janowca. Obu panom wręczono nagrody uczestnictwa.
    Na koniec Leszek Siejkowski podziękował wszystkim za przybycie i zaprosił zebranych na ognisko za Sufraganią.

 
 
Paulina Nowak rozmawia z Michałem Bajczykiem
    Co pan czuje, gdy naciska pan spust?
    Paulina Nowak: - Jakie kroki należy podjąć, aby zostać myśliwym?
    Michał Bajczyk: - Trzeba złożyć wniosek do koła łowieckiego. Jeżeli zostanie od rozpatrzony pozytywnie, wtedy kandydat odbywa roczny staż. Każdy przyszły myśliwy musi zdać egzaminy łowieckie i oczywiście otrzymać pozwolenie na posiadanie broni.
    - Jaki jest cel tego co pan robi? Czy myślistwo to rodzaj hobby, czy też coś innego?
    - Myśliwym zostaje się chyba z miłości do przyrody, choć jest to również w pewnym sensie hobby.
    - To znaczy, że oprócz strzelania do zwierząt myśliwi zajmują się czymś jeszcze?
    - Naszym celem jest głównie hodowla. Zakupujemy np. bażanty i kuropatwy, po czym wpuszczamy je do łowiska. Strzelamy dopiero, gdy zbytnio powiększy się ich liczebność. Oprócz tego dokarmiamy zimą zwierzynę, budujemy paśniki i remizy. Uprawiamy też poletka, aby zimą mieć karmę dla zwierząt.
    - A co pan czuje, gdy naciska spust i wie, że za chwilę zabije żywą istotę?
    - Nie można tego przyjmować w ten sposób, że my zabijamy zwierzęta dla przyjemności. Przeważnie jest to odstrzał selekcyjny. Mamy również do wykonania plan odłowów. Naszym celem jest utrzymanie równowagi w przyrodzie, więc jednak czasem musimy strzelać. A co czujemy, gdy naciskamy spust? No cóż, jest to na pewno emocjonujące przeżycie. Oczywiście jak każdy trzymający w rękach broń, czujemy trochę strachu.
    - Czy mógłby pan opowiedzieć jakąś swoją przygodę związaną z polowaniem?
    - Rok temu na polowaniu hubertowskim strzelałem do dzika, który się nawet nie obejrzał tylko uciekł w las. Za ten strzał otrzymałem medal "Króla Pudlarzy". Na drugi dzień wstałem nad ranem i pojechałem w to samo miejsce. Byłem pewien, że dzik wtedy dostał. Idąc po tropie znalazłem swój wczorajszy łup. Dzik tak jak przypuszczałem dostał, padł jednak dopiero później. Oczywiście dzika odstawiłem do skupu.