Klub Górski w Dolomitach

    Klub Górski w Dolomitach
    Dolomity to góry, których krajobraz fascynuje i zachwyca każdego, kto tu zawita. To krajobraz dla alpinistów, malarzy, geologów, poetów, przyrodników i turystów. Z zielonych dolin i łąk alpejskich strzelają w niebo kilkusetmetrowe ściany, turnie i wieżyce. Piętrzy się kamienny świat, rzeźbiony przez czas, któremu posłuszne są woda, wiatr i słońce. Gigantyczne masywy przykryte dywanem lodowca budzą zachwyt i grozę. Nocą widoczny w świetle błyskawic zębaty horyzont pobudza wyobraźnię.

    W 1789 r. francuski geolog, Deodat de Dolomieu, porzuciwszy pierwsze doznania metafizyczne, podszedł do tych gór bardziej naukowo. Stwierdził, że skały, które tworzą masyw, nie są zbudowane z typowego węglanu wapnia (gdyż nie reagują z kwasem solnym), lecz z węglanu wapniowo-magnezowego. Skała ta została nazwana od nazwiska Francuza dolomitem, a góry odznaczono jako Dolomity. W czasach prehistorycznych, osady wapienne powstałe w pierwotnym Morzu Śródziemnym, zostały pod wpływem olbrzymich sił wyniesione i pofałdowane. Ogrome bloki skalne stały się tworzywem dla czynników atmosferycznych, które ukształtowały obecny wygląd tych gór.

   Na szczycie Paunta Penia. Nie czekając na zrobienie strażackiego zdjęcia doktor Kmiećkowiak (pierwszy z lewej) rusza ku nowym szczytom.
fot. Tomasz Dobies     Cały rejon Dolomitów znajduje się na obszarze Włoch, w pasie Alp Włoskich. Bliskość Austrii powoduje, że jest to rejon ciągłego ścierania się wpływów włoskich i germańskich, czego wyrazem jest częsta dwujęzyczność mieszkańców. Pamiątką tragicznych lat I wojny światowej są liczne sztolnie, schrony i bunkry. Trudno uwierzyć, że wśród opadających pionowo szczytów biegła linia frontu i toczyły się zażarte walki o każdą skałę.
Współcześnie Dolomity słyną z turystyki, której rozwój zapoczątkowali alpiniści. Dzięki pomysłowości Włochów, na najwyższe szczyty mogą dostać się osoby, które potrafią posłu- lewej) giwać się sprzętem alpinistycznym i nie są wrażliwe na dużą ekspozycję. Umożliwiają im to drogi o nazwie viaferrata, czyli żelazne drogi (w języku niemieckim Klettersteige - ścieżki wspinaczkowe).
    Podstawowym wyposażeniem żelaznej drogi jest rozciągnięta lina służąca do autoasekuracji. Turysta wyposażony w sprzęt osobisty (uprząż, kask, linki, karabinki), wpina się do poręczówki, a dochodząc do kolejnego zakotwiczenia jej w skale, przepina się za pomocą dwóch karabinków. Ewentualnie odpadnięcie kończy się zawiśnięciem na linie i... zwiększonym wydzieleniem adrenaliny. Niestety, włoska pomysłowość
    idzie w parze z włoskim niedbalstwem, co przejawia się w tym, że w niektórych miejscach brak jest zabezpieczeń lub są one uszkodzone. W takich sytuacjach konieczna jest własna lina, za pomocą której można zaporęczować trudniejsze odcinki. Poważnym zagrożeniem dla turystów wspinających się żelaznymi drogami są regularne popołudniowe burze połączone z gwałtownymi opadami deszczu i gradu. Viaferrata działają wtedy jak piorunochron i biada temu, kto w porę się z niej nie wycofa. Aby uniknąć tych niebezpieczeństw najlepiej wycho dzić w góry bardzo wcześnie rano (czasem nawet w nocy) i wyłącznie przy stabilnej pogodzie.
    Nasza wyprawa w składzie: Agnieszka Chęś, Tomasz Dobies, Marcin Dobies, Piotr Graczy k, Aleksander Kmiećkowiak, Maja Przybylska, Henryk Tokarz i Marek Tylewski zdobyła kilka trudnych szczytów, z których najwyższym jest Marmolada (3342 m n.p.m.). Najwięcej wysiłku i emocji kosztowało nas wejście na Civettę (3220 m n.p.m.). Sama wspinaczka zajęła ponad 5 godzin, a cała akcja trwała od momentu wyjścia 16 godzin.
TOMASZ DOBIES
Pałuki (33/1997)