Sędziwój Pałuka z Szubina

    Sędziwój Pałuka z Szubina
    Gimnazjum nr 1 w Szubinie nosi imię Sędziwoja Pałuki - założyciela Szubina.

    Początki rodu Pałuków sięgają czeskiego rodu Sławnikowiczów, z którego wywodził się także święty Wojciech. W XIII i XIV wieku gniazdami rodowymi Pałuków były Rynarzewo, Wąsosz i Szubin. Sędziwój VI Pałuka pochodził z linii Henryka II Pałuki z Rynarzewa.
    Sędziwój VI Pałuka był w XIV wieku panem na zamku szubińskim i założycielem obok zamku miasta Szubin w 1365 roku. Sędziwój z Szubina był kolejno podsędkiem brzesko-kujawskim (1357-1361), starostą bydgoskim, gnieźnieńskim i inowrocławskim (1365-1372), podkomorzym poznańskim (1370-1372) i starostą wielkopolskim (1372-1376) oraz wojewodą kaliskim (1381). Był wielkorządcą Wielkopolski.
    W roku 1377 król polski Ludwik Węgierski przeniósł Sędziwoja jako pierwszego ziemianina z Wielkopolski na starostwo krakowskie, a w 1381 roku został obok prymasa Polski jednym z trzech namiestników królestwa polskiego. Został regentem, czyli zastępcą króla. Piastując tę najwyższą godność w kraju, należał w tych czasach do najprzedniejszych ludzi w kraju. W roku 1389 za rządów Władysława Jagiełły wrócił na stanowisko wielkopolskie i pozostał na nim do końca 1397 roku.
    Sędziwój z Szubina był mężem energicznym i dzielnym, posiadał dar rządzenia ludźmi i zjednywania ich sobie. Kształcił się we Włoszech i Francji, bywał na dworze cesarza niemieckiego. Znał obce języki.
    Sędziwój z Szubina przyczynił się do sprowadzenia z Węgier do Polski przyszłej królowej Jadwigi, której ślub z Jagiełłą tak bardzo zaważył na kilkusetletniej historii Polski i Litwy.
    Sędziwój VI Pałuka z Szubina zmarł 20 lutego 1403 roku. Nie pozostawił męskiego potomka, tylko pięć córek: Wichnę - która wyszła za Spytka z Tarnowa, Małgorzatę - żonę Macieja z Łabiszyna, Sędzisławę - żonę Borzysława Zborowskiego oraz Jachnę i Annę. Dziedziczny Szubin przejął po nim jego bratanek Maciej Pałuka, syn Świętosława z Wąsosza.