58 minut ciekawej muzyki

Recenzja płyty zespołu Something Like Elvis z Szubina
    58 minut ciekawej muzyki
    Bardzo dobrym pomysłem było zrealizowanie tych nagrań tam, gdzie zespół ćwiczy na co dzień - w kanciapie w Szubinie. Słychać to w brzmieniu perkusji, która ma taką kanciapową surowość i pogłos.

    HIPNOTYCZNY TRANS
    21 października 2002 roku miała miejsce premiera najnowszej płyty szubińskiej grupy Something Like Eliś zatytułowanej Cigarette Smoke Phantom. Płyta zawiera 11 kompozycji autorskich zespołu.

    Trzecia w dyskografii płyta zespołu SLE przynosi 58 minut ciekawej muzyki. Grupa - w porównaniu z wcześniejszymi dokonaniami - znacznie zmieniła brzmienie. Niemal w każdym utworze słychać fascynację brzmieniem jazzowego piana fendem oraz archaicznych organów. Rzadko za to słyszymy akordeon - właściwie tylko w 6 i 7 kompozycji. Niestety, bardzo złagodniały gitary -muzycy odeszli od grania ściany dźwięku. Ale trzeba od razu dodać, że wymiar czadowy gitar został zastąpiony wymiarem kosmicznym - dużo efektów typu reverb, phasing, wah-wah, słowem bardzo dużo przestrzeni. Muzyka stała się w ten sposób bardzo transowa, hipnotyczna. Niestety, niektóre fajne pomysły gitarowe są szczelnie przykryte wspomnianym pianem elektrycznym, które gra chyba za głośno, no i niestety momentami trochę nudnawo. W dodatku tak brzmiący zespół kojarzy się jednoznacznie z The ..... Nazwa tego zespołu nie padnie, bo takie postawienie sprawy byłoby bardzo krzywdzące dla muzyków SLE. Trzeba przyznać, że płyta jest bardzo spójna muzycznie. Kolejne piosenki to jakby eksperymenty dokonywane na świadomości muzycznej słuchaczy. Całość momentami trochę jednostajna. Jednego nie rozumiem: dlaczego - mając dobry wokal - używają go tak mało na całej płycie? To na pewno trzeba na następnym krążku zmienić.
     Wracając do zawartości płyty, niektóre utwory oparte są na dwóch, trzech akordach, tylko gitary i piano budują klimat. A ten momentami jest urzekający. Największym plusem tego materiału jest szczerość przekazu - to słychać w każdym momencie. Bardzo dobrym pomysłem było zrealizowanie tych nagrań tam, gdzie zespół ćwiczy na codzień - w kanciapie w Szubinie. Słychać to w brzmieniu perkusji, która ma taką kanciapową surowość i pogłos. Muzyka ma charakter ilustracyjny, a ponieważ wokalu nie ma zbyt dużo i jest nagrany cicho, można puszczać wodze fantazji. Moje skojarzenia są jednoznaczne - psychodeliczny przełom lat 60. i 70. Jeżeli ktoś śledzi to, co dzieje się w muzyce zbliżonej do niezależnej, nietrudno zauważyć renesans takiego grania - muzycy sięgają ponownie po piana elektryczne, używają phasingowotremolowych efektów, układają charakterystyczne linie wokalne. Niektóre z zespołów zdobywają nawet popularność i nagrywają już płyty wysokonakładowe. I tego życzę SLE, bo grają kawał dobrej muzyki i na pewno zasługują na to.
     NIEZALEŻNE WYDAWNICTWO
     Zespół zadbał nie tylko o zawartość muzyczną - autorem ciekawej okładki jest perkusista Bartosz Kapsa. Płytę wydano w kartonowej okładce digipack.
Całość wydała Post Post Records/ Rockers Publishing. Rockers Publishing to wydawnictwo nastawione na niezależnych wykonawców, wydające też pismo Antena Krzyku. Płytę dystrybuuje BMG, stąd można je nabyć np. w empikach. Dostępna jest także w księgarni internetowej z muzyką niezależną pod adresem sklep.terra.pl.
     Płytę SLE nagrali latem 2002 roku w Szubinie, a wokale i miksy dogrywali w Gdańsku. Za realizację i mixy odpowiada Cezary Joczyn, Marcin Dymiter i SLE. Jako producent płyty widnieje cały zespół. Wszystkie teksty po angielsku napisał Kuba Kapsa. Na płycie zespół gra w składzie: Kuba Kapsa, Sław Schredriksen, Maciej Szymborski, Bartosz Kapsa i Artur Maćkowiak.
   W zamykającej płycie piosence gościnnie zaśpiewała Barbara Podgórska z innego szubińskiego zespołu Tissura Ani.

Stanisław Holak
Pałuki 563 (49/2002)