Towarzystwo Kupców Samodzielnych w Łabiszynie

Za Sobieskiego, przed wojną i do 1950 r.
    Towarzystwo Kupców Samodzielnych w Łabiszynie
    Bractwo Kupieckie, tak w ogóle nazwano w Polsce stowarzyszenie kupców, istniejące w większych miastach polskich już za doby piastowskiej. W Poznaniu ślady Bractwa Kupieckiego sięgają wieku XIX, a w wieku XVI i XVII istniały już dwa. Jedno było złożone z kupców handlujących suknem i wyrobami wełnianymi, drugie zaś z kupców handlujących wszelkimi innymi przedmiotami pochodzącymi z prób wełnianych.

    Za czasów króla Sobieskiego do statutu wprowadzono szereg zaostrzeń, np. członek bractwa nie mógł być jednocześnie rzemieślnikiem, chyba gdyby był pasamonikiem. Ten kto nie należał do bractwa nie mógł zajmować się handlem, nikomu oprócz członków bractwa nie wolno było być pośrednikiem kupców zagranicznych. Żaden członek bractwa nie mógł oszukiwać drugiego członka, pod karą wyrzucenia z bractwa, co równało się wygnaniu z miasta. Po śmierci każdego członka żonie jego wolno było prowadzić handel, jednak synowie, którzy chcieli być kupcami musieli wpisać się do bractwa. Wszystkie postanowienia były utrzymywane w tajemnicy.
    Znaczną grupę społeczną w Łabiszynie stanowiło Bractwo Kupieckie zrzeszone w 1925 r. i działające do 1950 r. z przerwą w okresie II wojny światowej.
    Towarzystwo Kupców Samodzielnych w Łabiszynie, jak wynika z zapisów księgi protokołów zostało założone dnia 3 czerwca 1925 roku w lokalu p. Stanisława Pochowskiego w Łabiszynie, za panowania burmistrza miasta Łabiszyna - Wacława Feigla przy udziale 21 członków Kupców Samodzielnych.
    Założycielami towarzystwa byli kupcy: Władysław Lorek, Edmund Fortwagner i Władysław Ponczek. Wybrano Zarząd, którego prezesem został Wł. Lorek, zastępcą Wł. Pochowski, sekretarzem Alfons Rygielski, a skarbnikiem Wł. Ponczek. Na ławników wybrano: Stanisława Kierczyńskiego i Alfonsa Rewalda. Zebrania odbywały się w lokalu St. Pochowskiego.