70 lat Liceum w Żninie

Żnin, liceum, LO, 70 lat, jubileusz, absolwent
    70 lat Liceum w Żninie

    W czasie zjazdu absolwentów Liceum im. Braci Śniadeckich w Żninie została wymieniona taka ilość informacji, tyle osób podzieliło się z innymi wydarzeniami ze swego życia, wspomnieniami i poglądami, że - wybaczcie Państwo - wszystko, co my w gazecie napiszemy, będzie w odbiorze każdego z Was tylko mdłym i mglistym przybliżeniem tego, co Wy - uczestnicy zjazdu - opisalibyście zupełnie inaczej. Ci zaś, którzy ze szkołą związani nie są, będą narzekać, że tyle miejsca poświęcono jednemu wydarzeniu.

Kurator Oświaty i Wychowania Januariusz Stodolny wręcza nominację dyrektorską Małgorzacie Kurto. W głębi byli dyrektorzy LO w Żninie: Feliks Malinowski (1980-85) i Andrzej Wybrański (1990-93). Zdzisław Bąk - dyrektor w latach 1974-80 i 1985-90, choć zaproszony, nie uczestniczył w zjeździe. 

    fot. Dominik Księski

70 świeczek z ogromnego tortu urodzinowego zdmuchuje dwóch spośród najstarszych dzieci LO - ks. Kazimierz Warda (z lewej) i Jan Świtalski (z prawej) - dmuchaczy było więcej, ale nie zmieścili się na zdjęciu. 

  fot. Dominik Księski

    Ale tą imprezą żył przez trzy dni cały Żnin i podczas jej trwania nawet doba miała 25 godzin. I tak, jak festiwal Jazz Jamboree jest nie do opisania - nawet, jeśli poświęcić mu cały numer gazety - tak i 70-lecie szkoły, choć wieloma piórami staramy się oddać to, co według nas warto opisać, będzie takie, jakim pozostało w pamięci każdego z uczestników. A ci, co nie byli... - mogą jedynie żałować. I żałują.
    Trudno wyznaczyć najważniejsze momenty. Otwarcie? Pełna podniosłej uroczystości wizyta na cmentarzu? Msza, w czasie której wszyscy obecni czuli się bardzo razem? Spotkania w klasach? Bal? Choć spotkanie trwało trzy dni, nie wszystkim starczyło czasu, by się spotkać, pogadać, zobaczyć i znajomych, i nauczycieli. Nauczyciele liceum zresztą - zarówno obecni, jak i ci, którzy już nie uczą - mieli największe problemy z czasem - oprócz kolegów z klasy były jeszcze kolejne roczniki wychowanków. Naprawdę - za dużo wrażeń, jak na jeden raz.
    Po otrzymaniu wydrukowanych w postaci zgrabnej książeczki materiałów do monografii LO pierwszą czynnością, jaką każdy wykonywał, było sprawdzenie, czy jest w spisie absolwentów.
    W trakcie spotkania w klasach, gdy już siadło się w ławkach (czasem nawet na swoje stare miejsca), podświadomie czekaliśmy na coś, uświadamiając sobie dopiero po chwili, że nauczyciel nie wejdzie, dziennika nie otworzy...
    Zabawne było to, że wszyscy (chodzi o roczniki po reformie szkolnictwa) nagle okazali się być z czwartej klasy - i ci rok starsi, i dwa lata młodsi, których zapamiętało się jako drugoklasistów, i ci dwadzieścia lat młodsi. Nagle wszyscy byli równi - byli absolwentami tej szkoły bez względu na wiek.
    W poniedziałek rano we wszystkich pokojach nauczycielskich szkół podstawowych znajdujących się w promieniu kilkudziesięciu kilometrów przez pierwszych kilka przerw nie mówiło się o niczym innym, jak tylko o obchodach. Że Pawlakowa stara się być piękna i młoda, jak dawniej, że Kurek nie przyszedł, że..., że..., że...
    Proszę Państwa! Czy coś możemy do tego dodać?