Cztery pary małżeńskie świętowały złote gody w Barcinie

Ślub brali w 1973 r., a przypadku jednej z par był to nawet rok 1972, ale prezydenckie medale z okazji 50. rocznic ślubu odebrali w USC w Barcinie jednego dnia, czyli 17 października br. Zatem równo 50 lat od słynnego cudu na Wembley, czyli zwycięskiego remisu polskich piłkarzy w meczu z Anglią.

Burmistrz Barcina Michał Pęziak w imieniu prezydenta RP Andrzeja Dudy udekorował cztery pary małżeńskie medalami za długoletnie pożycie. Pary te obchodziły złote gody, a więc pięćdziesiątą rocznicę zawarcia związku małżeńskiego. Do życzeń zdrowia i wszelkiej pomyślności dla Jubilatów dołączyła się też Maria Stefańska, kierowniczka Urzędu Stanu Cywilnego. Uroczystość miała miejsce właśnie w barcińskim USC 17 października.

Józefa i Tadeusz Dudkowie to mieszkańcy Barcina Wsi. Poznali się w Krotoszynie, skąd pochodziła pani Józefa. On przyjechał z Pomorza Zachodniego do rodziny. Zachwycił się i - jak mówi - wciąż pozostaje w zachwycie nad urodą i osobowością pani Józefy. Po ślubie pracował w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w Krotoszynie, ona zresztą również. Początkowo mieszkali w Krotoszynie właśnie. On później pracował jako operator koparki. W kolejnych latach wspólnego życia mieszkali w Bydgoszczy, a 10 lat temu wrócili w swoje strony i mieszkają Barcinie Wsi. Doczekali się 3 córek: Ilony, Sylwii i Angeliki. Mają czworo wnucząt i dwóch prawnuków. Zresztą ich wnuczka Amelia towarzyszyła im podczas doniosłej uroczystości w USC w Barcinie.

Józefa i Tadeusz Dudkowie na zdjęciu z wnuczką Amelią fot. Karol Gapiński

Sabina i Krzysztof Zaborowscy mieszkają w Mamliczu, obydwoje z Piechcina. Poznali się już w dzieciństwie, bo przecież wychowywali się na tych samych podwórkach i chodzili do tej samej szkoły, choć nie do jednej klasy. W młodości zakochali się w sobie i wzięli ślub - cywilny w USC Barcinie, a kościelny na Kalwarii w Pakości. On pracował Kombinacie Cementowo-Wapienniczym Kujawy - był kierowcą dyrektora, pełniącego jednocześnie mandat posła na Sejm PRL, Henryka Hałasa. Później pan Krzysztof pracował aż do emerytury w MSWiA. Po ślubie państwo Zaborowscy trzy lata mieszkali w Piechcinie, kolejne trzy lata Szubinie, następne dwadzieścia lat przeżyli ze sobą w Rybniku na Śląsku, skąd wrócili w rodzinne strony i zamieszkali w Mamliczu. Mieli trzech synów, z których jeden niestety już nie żyje. Doczekali się pięciu wnuków i 1 wnuczki. Pani Sabina zawodowo pracowała jako księgowa. Najpierw w KCW Kujawy, później w POM w Szubinie, w mleczarni w Rybniku, a po powrocie w rodzinne strony: w SKR w Mamliczu i SPZOZ w Barcinie. Sabina Zaborowska pełniła też w kadencji 1998-2002 mandat radnej Rady Miejskiej w Barcinie.

Sabina i Krzysztof Zaborowscy fot. Karol Gapiński

Grażyna i Marian Woźniakowie mieszkają w Barcinie. To oni właśnie ślubowali jeszcze w 1972 r., ale medale prezydenckie odebrali dopiero teraz. Poznali się w jednej z kawiarni w Sztumie i wkrótce zostali parą. Pani Grażyna mieszkała wtedy w okolicach Sztumu, ale po ślubie zamieszkali w domu rodziców pana Mariana w tymże mieście. Żyli tam przez sześć lat. W 1978 r. przeprowadzili się do Barcina. Również z tego powodu, że mieszkała już tutaj siostra pani Grażyny. Od tamtej pory aż do dzisiaj związali swoje życie z miastem nad Notecią. On pracował w KCW Kujawy, w remontówce oraz jako palacz kotłów. Pani Grażyna pracowała w zawodzie kelnerki i ekspedientki. Mają troje dzieci: Sylwię, Bartosza i Marcina. Doczekali się też pięcioro wnucząt. Jak opowiadają, trwałość związku wynika ze wspólnego budowania tych relacji każdego dnia.

Grażyna i Marian Woźniakowie fot. Karol Gapiński

Maria i Eugeniusz Lewandowscy mieszkają w Barcinie. Jej nazwisko panieńskie to Brzykcy. Pochodziła z Sadłogoszczy. On natomiast mieszkał w Wojdalu, już w gminie Pakość, ale można powiedzieć, że w sąsiedniej, też nadnoteckiej wsi. Bywał w czasach kawalerskich na popularnych w okolicy potańcówkach, które były organizowane w sali państwa Gościńskich w Sadłogoszczy. Na takiej potańcówce poznał panią Marię i zakochali się w sobie. Ślub zawarli w Barcinie i w tym też mieście spędzili wspólne 50 lat. On pracował w cementowni jako kierowca ciągnika, a następnie na produkcji. Ona była ekspedientką w sklepie masarskim w pawilonie Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska na ul. Lotników, a następnie w też geesowskim sklepie na ul. Pakoskiej. Mają trzy córki: Justynę, Agnieszkę i Magdalenę, doczekali się troje wnuków.

Maria i Eugeniusz Lewandowscy fot. Karol Gapiński

W rozmowach z nami wszystkie cztery pary stwierdziły, że przepis na długoletnie, szczęśliwe pożycie małżeńskie to jedność, zgoda, podchodzenie do ukochanej osoby ze zrozumieniem i uśmiechem. Ważna jest też zdolność wybaczania sobie błędów, zdolność do kompromisów i bycie przy współmałżonku w dobrych, jak i gorszych chwilach. Taką radę złoci jubilaci mogą dać wszystkim małżeństwom, które zaczynają dopiero wspólne życie.

Karol Gapiński