Dwie propozycje

Janowiec, propozycje, tadni, posiedzenie, komisja, Rada Miejska, rondo
     Dwie propozycje
     Akowiec Jan Władysław Sznajder bądź żołnierze wyklęci mogliby być patronami ronda - takie propozycje padły z ust radnych podczas posiedzenia komisji Rady Miejskiej w Janowcu.

     W związku z przebudową drogi powiatowej na ulicy Gnieźnieńskiej w Janowcu powstało rondo. Inwestycja prowadzona była przez konsorcjum firm P.U.H Redon Nakło i Pol-Dróg Nakło za cenę brutto 3.199.823,63 zł. Są już pierwsze propozycje nazwy dal ronda, które wypłynęły podczas posiedzenia komisji Rady Miejskiej.
     Jako pierwszy propozycję złożył radny, wieloletni przewodniczący Rady Czesław Langowski proponując, by rondo nosiło imię Jana Władysława Sznajdera, pseudonim Jaś - Dąb, porucznika AK, dowódcy zgrupowania partyzanckiego AK Jedliny 102 Okręgu Pomorskiego. Czesław Langowski przytoczył biografię bohatera.
     Jan Władysław Sznajder urodził się w Wągrowcu, jego ojciec Bolesław był powstańcem wielkopolskim, spoczywa na janowieckim cmentarzu. Jan Sznajder w 1938 powołany został do Junackich Hufców Pracy w rejonie Księżych Młynów, a we wrześniu rozpoczął służbę w Wojsku Polskim w Dywizyjnym Korpusie Podchorążych Rezerwy w Bydgoszczy, potem w Koronowie. Brał udział w wojnie obronnej Armii Pomorze. Trafił do niewoli w Lublinie, skąd uciekł po dwóch miesiącach. Ukrywając się nawiązał kontakt z majorem Jerzym Kurpiszem i wciągnął się do pracy w organizacji niosącej pomoc Polakom ściganym przez władze okupacyjne. W 1940 roku spotkał w Janowcu Aleksandra Schulca, z którym współpracował w organizacji, która weszła w skład Związku Walki Zbrojnej o kryptonimie Pałuki 3G. W celu legalizacji Sznajder pracował w Janowcu Wielkopolskim w piekarni, a później w zakładzie malarskim. Unikając wsypy przeniósł się do Bydgoszczy i nawiązał kontakt z komendantem garnizonu AK. Na początku 1943 po zaprzysiężeniu został komendantem rejonu janowieckiego, gdzie prowadził działalność pozyskując nowych członków. Od września 1943 do kwietnia 1944 ukrywał na terenie Janowca majora Jerzego Kurpisza. Został odkomenderowany do oddziałów bojowych w Borach Tucholskich. Zanim jednak wyjechał, upozorował swoje samobójstwo pozostawiając rzeczy na brzegu jeziora w Kołdrąbiu. W czerwcu 1944 roku otrzymał dowództwo zgrupowania partyzanckiego Jedliny liczącego około 50 dobrze uzbrojonych żołnierzy. Wraz z oddziałem dokonał szeregu akcji, brał udział w potyczce z Niemcami pod i w Czersku Świeckim. Dokonywał szeregu obserwacji wyrzutni pod Wierzchucimiem. W lutym 1945 wraz z oddziałem został aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru w rejon Karkina, a następnie na Ural. Po powrocie do kraju i przetrzymywaniu przez UB w przejściowym obozie pracy w Jaworznie wraz z innymi żołnierzami oddziału Jedliny 102, 24 czerwca 1946 roku został wypuszczony na wolność. Jesienią tego samego roku podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim, rok później zawarł związek małżeński. Pracę zawodową rozpoczął w 1949 w Liceum Leśnym w Magroninie. Szykanowany przez władze przeniósł się do Szczecinka, dalej do Tułowic, gdzie podejmował kolejne nauczycielskie wyzwania. W 1979 przeszedł na emeryturę. Był czynnym członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, odznaczony został Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, medalem Za udział w Wojnie Obronnej 1939, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 oraz wieloma innymi odznaczeniami.
     Druga propozycja padła ze strony radnego Zbigniewa Różnowskiego, który chce, by rondo otrzymało imię żołnierzy wyklętych. Stawiali oni opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR, toczyli walkę ze służbami bezpieczeństwa.
     Burmistrz Maciej Sobczak poinformował, że sprawę nazwy ronda odkłada na przyszły rok. Tłumaczył to krótkim czasem, jaki pozostał do końca tego roku.

Sylwia Wysocka
Pałuki nr 1138 (49/2013)