Nie zapominajcie o Michale

19 stycznia 2015 roku minie rok, jak w wieku 64 lat zmarł nagle Michał Joachimowski, żninianin, absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Braci Śniadeckich w Żninie i Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu na Wydziale Prawa, trójskoczek, dwukrotny olimpijczyk.

     Wychowanek najpierw Tadeusza Talarczyka, nauczyciela WF w Liceum Ogólnokształcącym, który już wtedy zauważył jego talent sportowy. Potem jego trenerem był Kazimierz Koszewski z Bydgoszczy.
     W trakcie kariery sportowej reprezentował kluby Budowlani Bydgoszcz, Zawisza Bydgoszcz i Polonia Warszawa. Wystartował na letnich igrzyskach olimpijskich: Monachium (1972 - 7. miejsce z wynikiem 16,69 m) i Montrealu (1976 - 9. w eliminacjach).
     Największe sukcesy sportowe odnosił w hali. W halowych mistrzostwach Europy w Göteborgu w 1974 r. zdobył tytuł mistrzowski, ustanawiając halowy rekord świata - 17,03 m (nadal aktualny rekord Polski w hali). W Rotterdamie (1973 r. - 16,75 m) i Katowicach (1975 r. - 16,90 m) wywalczył srebrne medale HME. Był także mistrzem uniwersjady w 1975 r. z wynikiem 16,54 m. Zajął 5. miejsce podczas Mistrzostw Europy w Rzymie (1974 r. - 16,53 m). Jest sześciokrotnym mistrzem Polski w trójskoku (kolejno 1972-1976 i 1978 r.), trzykrotnym halowym mistrzem kraju w hali i byłym rekordzistą Polski w tej specjalności na stadionie (17,06 m w 1973 r. w Warszawie, który to wynik pozostał jego rekordem życiowym i 5. rezultatem w historii polskiej lekkoatletyki).
     16 czerwca 1973 r. dziennikarz Maciej Petruczenko na łamach Przeglądu Sportowego opublikował uszczypliwy komentarz, tyczący naszych reprezentacyjnych trójskoczków młodego pokolenia. Potraktował ich ostro. Wypomniał, że trenują w o niebo lepszych warunkach niż weteran Józef Szmidt i startują już nie na żużlu, lecz na tartanie, a nie są w stanie przeskoczyć starego mistrza, dzierżącego od 1960 r. rekord Polski (kiedyś rekord świata) - 17,03 m.
     Na krytykę dziennikarza natychmiast zareagował najlepszy wówczas polski trójskoczek Michał Joachimowski, który zatelefonował do redakcji i poprosił by następnego dnia Maciej Petruczenko stawił się na stadionie Skry w Warszawie. Specjalnie dla Joachimowskiego zorganizowano konkurs dla juniorów. Ku wielkiemu zdumieniu dziennikarza, już w pierwszej próbie Michał Joachimowski wylądował w odległości 17,06 metra od belki, detronizując maestro Józefa.
     Michał Joachimowski przebywając w wolnym czasie w swoim rodzinnym mieście Żninie często głównie przed znaczącymi zawodami widywany był na stadionie przy Gnieźnieńskiej, gdzie wraz ze swoim pupilem psem intensywnie trenował. Będąc jeszcze czynnym piłkarzem Pałuczanki Żnin widywałem się na stadionie z Michałem i nawzajem mobilizowaliśmy się do treningów. Zawsze obawiałem się, kiedy stawał na rozbiegu na nie najlepszej w tych czasach skoczni i oddawał skoki, by nie przytrafiła mu się jakaś kontuzja. Za każdym razem ostrzegałem go o tym, na co on reagował lekkim uśmiechem. Często był wiernym kibicem mojego klubu, kiedy był obecny na meczach mistrzowskich. Kilka razy uczestniczył też w Balach Sportowca, na których były podsumowywane wyniki plebiscytów na najpopularniejszego sportowca Pałuk organizowane przez naszą redakcję.
     Po zakończeniu kariery zawodniczej - ceniony prawnik i polityk. W suwerennej Polsce wicewojewoda bydgoski i kujawsko-pomorski. W życiu pozasportowym był równie wybitną postacią i zawsze potrafił stawać na wysokości zadania - jak wtedy na stadionie Skry. Upływa właśnie 41 lat od chwili, gdy na Halowych Mistrzostwach Europy w Göteborgu Michał sięgnął po złoty medal, ustanawiając halowy rekord globu - 17,03 m. Ten jakże symboliczny wynik, jest nadal rekordem Polski pod dachem. I można śmiało powiedzieć, że trójskoczek Joachimowski zakończył żywot, będąc w pewnym sensie niepokonany.
     Pamięć o wielkim sportowcu, olimpijczyku, człowieku Michale Joachimowskim nie powinna zniknąć w jego rodzinnym mieście. Proponuję zatem, by jego imieniem nazwać stadion miejski w Żninie przy ul. Gnieźnieńskiej.

Grzegorz Berdysz
Pałuki nr 1196 (2/2015)

S2UFLADA