O pokój i solidarność w sercu

Edward Linde-Lubaszenko w charakterystyczny dla siebie sposób interpretował poezję

         fot. Arkadiusz Majszak

Żnin, ŻDK, Znak pokoju, Edward Linde-Lubaszenko, spektakl, niepodległość
     O pokój i solidarność w sercu
     Spektakl "Znak pokoju" w wykonaniu Edwarda Linde-Lubaszenko i towarzyszących mu muzyków odebrałem w dwojaki sposób. Spojrzałem na niego z dwóch stron: - czysto patriotycznej, związanej z kolejną rocznicą odzyskania przez nasz kraj niepodległości, a także z pozycji osoby solidaryzującej się z bliskimi ofiar po zamachu terrorystycznym 13 listopada w Paryżu.

     Koncert Znak Pokoju z okazji Święta Niepodległości odbył się w Żnińskim Domu Kultury 10 listopada. Gwiazdą wieczoru był bardzo znany aktor Edward Linde-Lubaszenko, któremu towarzyszyli wybitni muzycy: Cezary Chmiel (instrumenty klawiszowe), Tomasz Kudyk (trąbka) i Łukasz Chmiel (gitara klasyczna).
     Zgromadzona w ŻDK publiczność miała okazję posłuchać poezji ks. Jana Twardowskiego, Czesława Miłosza, Zbigniewa Herberta, św. Jana Pawła II i Wisławy Szymborskiej w interpretacji aktora. Głównym tematem i przesłaniem tego niezwykłego widowiska było wołanie o pokój - jakże symboliczne i współczesne, bo nie tylko w wigilię kolejnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, ale i na trzy dni przed brutalnymi zamachami terrorystycznymi w Paryżu. Poezja w interpretacji mistrza przeplatała się z niezwykłymi kompozycjami Cezarego Chmiela, zainspirowanymi tęsknotą za pokojem na świecie.
     Tomasz Kudyk i Cezary Chmiel to dwie trzecie zespołu De Profundis, grupy towarzyszącej Janowi Nowickiemu w misterium Drogi Krzyżowej. Kilka lat temu muzycy gościli wraz z aktorem w Żninie w kościele mariackim. Podobnie jak w przypadku Drogi Krzyżowej siłą napędzającą kompozycje są instrumenty klawiszowe. Nie brak tu klasycznych brzmień hammondów czy korga, ale i syntezatorowej elektroniki sprawnie dopieszczonymi gitarą akustyczną i porywającymi solówkami na trąbce. Zmienne harmonie, przejścia z nastrojowych do coraz to mocniejszych dźwięków są siłą kompozycji towarzyszących spektaklowi, którego przesłaniem jest pokój w sercu każdego człowieka.
     Do puenty dochodzimy po blisko 1,5 godziny niezwykłych popisów aktora i muzyków. Jakże znamienne ma ona znaczenie właśnie dziś, po 13 listopada. Zdaję sobie sprawę, że maksyma zawarta w puencie widowiska jest utopijna i wyraża bardziej odwieczne marzenie człowieka o pokoju na świecie, którego nigdy nie będzie. Jednakże im więcej będzie osób niosących pokój, tym skala nieszczęść może być mniejsza. Nasi rodacy przez 123 lata nie tylko marzyli o wolności, ale i o nią walczyli. Prawda jest taka, że o pokój także dzisiaj trzeba walczyć.

Arkadiusz Majszak, 14 XI 2015

Przejdź do forum